Loopconditie opbouwen

'Heb je al eens twee uur gelopen?’ Ik vraag het mijn wandelzus die herstellende is van ‘long COVID'. In het voorjaar van 2021 lag ze op de IC. Haar herstel gaat uiterst langzaam. Niet alleen fysieke inspanning kost energie. Ook geluiden en licht vragen ongekend veel kracht. Vóór de pandemie waren we op weg naar Rome en nu moeten we nog maar zien wanneer we de laatste 500 km van ons project kunnen oppakken.


Nee, ze was nog niet eerder langer dan één uur op pad geweest. Daarom zet ik met de tool van Wandelnet een route uit vanuit haar huis. Op deze manier een wandeling uitzetten heb ik niet eerder gedaan. Ik kan niet anders zeggen dat het eenvoudig werkt, zowel via de website als via de Wandelnet-app. Met een QR-code (ja, hier ook al) is de uitgestippelde route op de telefoon (in de app) te downloaden. Zuslief woont al 40 jaar in het Brabantse Best en voor de 4-daags trainingen heeft ze in deze omgeving al heel wat kilometers gevreten. Hopelijk biedt mijn ommetje haar eens nieuwe perspectieven. Dat lijkt me leuk.

 

Mist
Het is waterkoud en er is gewaarschuwd voor zeer dichte mist. Als wandelaar heb je daar gelukkig minder hinder van. Dit is niet het lievelingsweer van zuslief. De kleine wereld maakt haar wat zwaarmoedig. Zelf vind ik de mist magisch. Ik voel de verstilling die optelt bij het lopen.

 

Rechts of links?
Nee, gewoon rechtdoor.
Dat kan niet.
Al na een half uur stevig doorlopen komen we op een punt dat zuslief dus niet blijkt te kennen. We lopen langs modderige weilanden waar de authentieke (kleine) Brabantse boerderijen zijn vervangen door moderne boerenbedrijven. Dit is wel zwaarder lopen en dus vermoeiender voor zuslief. Het laatste stuk korten we dan ook maar in. Zo’n eerste keer moet je het ook weer niet overdrijven. We gaan de loopconditie rustig weer opbouwen.

 

Ga ook eens op onderzoek uit in de eigen omgeving via de routeplanner van Wandelnet en laat je verrassen.

 

Utrecht, januari 2022


 

Apeldoorn te voet - op naar Twello

Dwars door het kasteel, zo start ik vandaag. Binnen de muren van het kasteel is het goed wonen met op steenworp afstand het achterland, de Achterhoek.

 

De nieuwbouwwijk aan de rand van Apeldoorn is natuurlijk geen echt kasteel. Het dateert van MCMXCVIII en is gebouwd in het grondpatroon van een kasteel. Het heeft altijd iets van een puzzel wanneer je een jaartal op deze manier ergens tegenkomt.

De zon hangt net boven de boomtoppen. De lucht is strak blauw en waar de zon de grond (nog) niet heeft geraakt is bijna alles wit van de rijp. Alleen met mijn hand boven mijn ogen om de felle zon te weren, kan ik de groene pijl van Apeldoorn te Voet steeds op tijd zien.

 

Woudhuizen

Als ik de A50 ben overgestoken duik ik meteen landgoed Woudhuizen in. Via mooie paadjes met afwisselend bos, akkers en weilanden leidt de route me langs het prachtige landhuis Woldhuis. Het is gebouwd in 1865. Na een periode van verval is het door de gemeente Apeldoorn gekocht en opgeknapt. Nu is het gemeentelijk monument in gebruik bij het IVN (Instituut voor Natuureducatie). Je kunt het huren voor kampen, feesten en partijen. Vandaag, met de zon zo laag aan de hemel, spat het wit er zo mogelijk twee keer vanaf.
Het pad zigzagt verder over de landerijen. Kleine stukjes akker of weiland, gescheiden door stroken coulissen. Er staat veel water tussen de stoppels mais en in de diepe tractorsporen. De winter rust op het land.

 

Teuge

Na zo’n kilometer of vijf, valt me het vliegverkeer op. Allemaal kleine eenmotorige propellervliegtuigjes op weg naar Teuge. Pas wanneer ik bijna Twello binnenloop, constateer ik dat er toch behoorlijk wat vliegbewegingen op dit vliegveldje zijn! Het zijn geen Boeings747 en de frequentie is niet te vergelijken met Schiphol. Het gebrom van deze kleine vliegtuigjes is niet onprettig. Hopelijk denken de bewoners er net zo over.
Dan krijgt het gebrom plots een andere frequentie. Ik blijf staan, op zoek. Tot mijn verrassing komt er een Spitfire over. Niet dat ik meteen weet dat het een Spitfire is. Maar met de gekleurde cirkels aan de onderkant van de vleugels is het thuis niet moeilijk om het uit te zoeken. Toch weer een verrassend moment.

 

Twello

Verrast ben ik ook door het dorpje Twello zelf. De wijkjes waar de route doorheen loopt richting het station, zijn recent gebouwd en er is duidelijk aandacht aan besteed. Zeer gevarieerd in stijl en steensoort. Twello kende vroeger vele slachterijen, met een eigen station. De sloop heeft blijkbaar de mogelijkheid geboden hier iets moois neer te zetten.

 

Deze Apeldoorn te Voet-route gaat voor een groot deel langs de randen van akkers en weilanden. De grondeigenaren hebben hun land beschikbaar gesteld om het pad voor de wandelaars nog aantrekkelijker te maken. Dus honden aan de lijn!

Apeldoorn-Twello is een van de 10 routes van Apeldoorn te Voet.
Ook zin om eens op pad te gaan? Ga dan naar Wandelnet.

 

Utrecht, januari 2022